Ég heyri í­ umferðinni fyrir utan þó að ég sjái hana ekki þarna sem ég sit við gluggann í­ tugthúsinu við Drottningargötu 66 í­ Kaupmannahöfn. Glugginn ví­sar út í­ portið þar sem nokkrir fangar spí­gspora letilega í­ hringi á sprungnu malbikinu. Vörður opnar hliðið með því­ að slá inn dulkóða á lí­tið lyklaborð á veggnum og sendiferðabí­ll þeytist inn á mitt svæðið með ferskar birgðir um leið og og hliðið lokast aftur.

Ég lenti í­ því­ að slasa danska konu í­ fótboltanum um daginn. Þessi ágæta kona hljóp á mig. Þetta hljómar kannski skemmtilega og eins og ég sé eitthvað að grí­nast en þetta var hörmulegt slys og mér var mjög brugðið. Ég er skaphundur og alveg til í­ að lemja einhverja amlóða í­ huganum á meðan ég bursta tennurnar á morgnana en sannleikurinn er sá að ég er ekkert fyrir að ní­ðast á minni máttar. Ég er rétt rúmlega hundrað kí­ló og alveg nautsterkur andskoti og þarf ekki að beita afli vegna þess að ég er yfirleitt umkringdur aumingjum. Og konum. Sem hlaupa á mig og slasa sig. Nema konan mí­n. Hún er - guði sé lof - frekar hæg í­ tí­ðinni og kemur ekki fljúgandi úr óvæntum áttum nema þegar ég er á undan að ná sófanum á sí­ðkvöldum, en það er önnur saga.

Hótelið státaði af 700 herbergjum á 23 hæðum í­ tveimur turnum og 10 lyftum sem höfðu tilhneigingu til að fara alfarið eigin leiðir. Þegar lyftan henti okkur út á 16 hæð eftir 4 misheppnaðar tilraunir til að hitta á 5 hæð var ég farinn að hafa hátt um það hvers konar andskotans skí­tahótel þetta væri á mongólí­tasænskunni sem ég var búinn að rækta upp í­ leigubí­lum í­ nokkra daga.

Hvirfilbylurinn Bóbó hringir úr neðanjarðarlestinni. Ég segi honum að ganga upp tröppurnar og hann fer að lýsa því­ sem fyrir augu ber á leiðinni upp í­ ljósið eins og í­þróttaþulur á kappleik. Þegar hann lýsir Super Brugsen sé ég honum bregða fyrir frá hlið: sí­ðhærður skógarbjörn í­ svörtum jakkafötum að skafa úr eyranu með Nokia. í leiðinni niður Kí¸bmagergade - sem er fámenn á sunnudagsmorgni - segir hann mér frá manni á raftækjamessu í­ Berlí­n sem er enn að jafna sig eftir mig af því­ að ég kom dólgslega fram við hann þegar hann var dyravörður á 22 á ní­unda áratugnum.

Kulnað bí­lhræ blasir við úti á miðri götu. Maður áttar sig ekki á því­ í­ fljótu bragði hvort um er að ræða í­kveikju eða sprengju. Við höfum alltof oft séð þetta í­ fréttatí­mum sjónvarps eða í­ strí­ðsmyndum til að nenna að kippa okkur upp við það núna. Kulnað bí­lhræ. Hvað er það svosem?

Þrí­r danskir lögregluþjónar standa við hræið og eru hálf áttavilltir eins og þeir séu að bí­ða eftir liðsauka úr lofti. Ég ákveð að spjalla aðeins við þá.
- Þetta er nokkuð hressilegt hverfi, ha?
- Satt segirðu, félagi. Þetta er ein lí­flegasta gatan í­ gervallri Kaupmannahöfn. íšt af hassklúbbnum þarna í­ númer 27.
Þeir kinka kolli í­ áttina að hóp unglinga sem hangir við eitthvað sem lí­kist bar aðeins ofar í­ götunni.

Bo er á tippinu úti í­ garði þegar við mætum. Hann minnir óneitanlega á nashyrningana í­ skotskýlinu í­ Tí­volí­ þar sem hann hreyfir sig afar hægt milli trjánna í­ garði sem lí­kist frekar frumskógi en athvarfi miðaldra grunnskólakennara á snemmbúnum ellilí­feyri. Einbýlishúsið reynist vera timburhús sem er að grotna niður á milli nokkurra í­búðarblokka. Girðingin sem ví­sar út að götunni er það fyrsta sem blasir við okkur þegar við komum hjólandi. Þú mátt ekki drepa, stendur skrifað stórum stöfum með rauðu lí­mbandi án frekari skýringa og útprentaðar A4 sí­ður hafa verið festar upp á ví­ð og dreif með ýmsum annarlegum tilkynningum. Við hliðið liggur væn hrúga af einhverju málgagni danskra fasista. í auglýsingunni stóð að þetta væri allt í­ stí­l við Lí­nu Langsokk. Ég veit ekki hvort Astrid Lindgren sá fyrir sér fimmtugan alræmdan kynþáttahatara á ofanverðri Norðurbrú þegar hún skrifaði um Lí­nu og apann hennar.

(Halldor B)Ég man eftir Mikael Torfasyni á Fókus. Og öllum hinum. Eirí­ki Jónssyni norpandi á kaffistofunni með glott á vör. PÁÁ skálmandi yfir gólfið eins og þetta væri hálendið. Reyni Trausta glaðhlakkalegum með vömbina ennþá. Jónasi Kristjánssyni að rabba við Óla Björn eða Þórunni Hrefnu með skrifblokkina að spjalla við Silju. Dæju að hamra á tölvuna. Auju og Snæju að púla í­ bakherbergi. Gunnari Smára að leggja sig undir skrifborði. Ágúst Borgþór í­ jakkafötunum. Ingó með gemsann í­ rassvasanum. Mér þótti vænt um þetta fólk. Ekki af aðdáun. Af vorkunn.

Ég var að tala við kunninngja minn, athafnamann í­ Reykjaví­k um daginn. Hann barst einhvern veginn í­ tal, þessi nýji lí­fsstí­ll okkar hjóna, að við hættum að reykja, erum í­ lyftingum, sundi og Yoga. Ekki í­ hysterisku átaki til að losna við svokölluð aukakiló - lí­fnauðsynlegan aukaforða lí­kamans - heldur komumst við að því­ með tí­manum að manni lí­ður miklu betur ef maður hreyfir sig aðeins. Það er enginn ví­ma sem jafnast á við þá að hafa hlaupið 5 kí­lómetra.

Auðvitað nenni ég aldei að blogga. Það er sól og 18 stiga hiti hérna fyrir utan Kaffe Kassen á Nørrebrogade. Hér er þráðlaust net og við hjónin erum mætt fyrir hádegi með nýju orkubækurnar frá írlandi. Við erum helví­tis djett sett með Latte í­ mjólkurglösum.

Það hefur ýmislegt skeð sí­ðan sí­ðast. Kannski frægast að við fengum ekki að stí­ga upp í­ Sterling vélina til Edinborgar vegna þess að Auja var með útrunninnn passa. Kominn viku framyfir eða eitthvað svoleiðis. Kastrup klukkan 6 um morgun á sunnudegi er ekki beinlí­nis staður þar sem þú reddar þér með sí­mtölum. Auja hringdi samt í­ mann á íslandi sem er eithvað að vinna við utanrí­kisþjónustuna. Sá var í­ partí­i á Vestfjörðum. Ekkert hægt að gera.

F.C. Umulius is doing for football what the Eurovison song contest is doing for popular music!

The weather forecast was especially nasty Saturday 21t May and it was raining cats and dogs at midday. Many members where calling in sick or cancelling because of the weather.

But as usual, the weather gods reward the brave and from 15:00 hours the sun was shining. This match was similar in length and enthusiasm to the first. With slightly better weather and more women on the field the atmosphere was perhaps less strained and more festive.