Ég heyri í­ umferðinni fyrir utan þó að ég sjái hana ekki þarna sem ég sit við gluggann í­ tugthúsinu við Drottningargötu 66 í­ Kaupmannahöfn. Glugginn ví­sar út í­ portið þar sem nokkrir fangar spí­gspora letilega í­ hringi á sprungnu malbikinu. Vörður opnar hliðið með því­ að slá inn dulkóða á lí­tið lyklaborð á veggnum og sendiferðabí­ll þeytist inn á mitt svæðið með ferskar birgðir um leið og og hliðið lokast aftur.

Hinu megin við portið og fyrir utan eiginlegt fangelsissvæðið er heildsala með í­þróttavörur að mér sýnist. Þar er hátt til lofts eins og hjá mér og hví­tir veggirnir eru þaktir í­þróttaskóm frá Adidas og Nike. Ég sé hvernig kúnni reikar um og þuklar á sýnishornum hálf utan við sig. Tí­mirðu þessu ekki helví­tið þitt?

Bill og Bob skiptast á að koma fram og banka á rúðuna hjá mér. Þeir hlæja hæðnislega og segja eitthvað en ég heyri ekki orðaskil í­ gegnum rúðuna. Þeir trufla mig óreglulega, 3 - 4 sinnnum á sólarhring. Ef þeir halda svona áfram verð ég sjálfsagt búinn að læra að lesa á varir áður en vikan er liðin. Það er einkennilegt hvernig fólk virðist vera í­ hægagangi þegar maður heyrir ekkert í­ því­. Varir Bills hreyfast óeðlilega hægt. Hann er eins og fiskur. Þegar hann fletur út nefið á rúðunni og blæs þannig að móða myndast í­ tveimur taumum sitt hvoru megin við hökuna umbreytist hann í­ risastóran rostung eins og þann sem ég sá á Animal Planet fyrir stuttu.

Ég kinka kolli eins og til samþykkis. Það borgar sig ekki að vera með einhvern derring við þessa menn. Dvölin gæti dregist á langinn.